พอดี เด็กที่รู้จัก ฝากนิยายที่เขาแต่ง

มาให้ทาย ว่าใครเป็นคนฆ่า แล้วก็ฝากเอามาลงด้วย

นิยายไม่มีปม อ่านแล้วเหมือนจะใช่แต่ก็ใช่ เอิ๊กๆ

ลองอ่านกันเลยครับ

 

 

 

7ปีก่อน....ในใจกลางหมู่บ้านจัดสรรค์ แห่งหนึ่งกลางเมืองใหญ่บ้านหลังหนึ่งที่มีฐานะค่อนข้างดี แต่ในเวลาปกติ ทุกๆวัน จะมีเพียงเด็ก2คนอยู่ในบ้าน เพราะพ่อแม่ของเธอนั้นต้องทำงานอย่างหนัก กว่าจะกลับมาที ก็1ครั้งหรือน้อยกว่าต่อสัปดาห์ ทำให้ทั้งสองนั้นต้องต่อสู้กับความเหงาอย่างเดียวดายและขาดความอบอุ่นจากพ่อและแม่จนในกลางดึกคืนหนึ่ง เด็กสาวคนหนึ่งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป...."ใช่สิ พ่อแม่หน่ะ รักงานมากกว่าพวกเรา" เด็กสาวหน้าตาสดใสน่ารักดวงตากลมโต ปากเล็กๆ และผมสีดำที่ผูกแกละทั้งสองข้าง ใส่ชุดนอนสีขาว นั่ง กอดเข่าพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเธอหม่นหมองจากความเศร้า"ไม่เอาน่า....เลียร์ พ่อแม่เขาทำงานหาเงินมาก็เพื่อพวกเรานะ...." เด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยไม่แพ้กัน หน้าตาของเธอเหมือนกับเด็กสาวที่นั่งอยู่ไม่มีแตกต่างเลยนอกจากชุดสีดำ"ไบร์ไม่เห็นเหรอ.....คนอื่นๆ....เพื่อนๆ... พวกเขา มีพ่อแม่มารับที่หน้าโรงเรียน มีพ่อแม่คอยต้อนรับที่บ้าน ทำไมพวกเราถึงได้ต้องกลับบ้านเอง ต้องหากับข้าวกินกันเอง พ่อแม่ไม่รักพวกเรา..." เลียล์เอ่ยต่อ ก่อนจะเริ่มกำมือของตัวเองและขบริมฝีปากไว้แน่น"พ่อแม่ต้องรักเราสิ.... ที่เขาทำงานก็เพื่อหาเงินมาให้เราใช้ไง" ไบร์เอ่ยปลอบเลียล์ผู้เป็นน้อง ดูเธอมีความเป็นผู้ใหญ่กว่าในด้านความคิดมาก"พ่อแม่หน่ะ...." เลียล์เงยหน้าขึ้นมา "พ่อแม่หน่ะ... ไม่เข้าใจพวกเราหรอก!!!!" เธอหันไปตะคอกใส่หน้าไบร์ จนไบร์ต้องผงะไปข้างหลังเล็กน้อย"เลียล์... แต่ชั้นเข้าใจพ่อแม่นะ เข้าใจเธอด้วย" ไบร์ใจดีสู้เสือ โผเข้ากอดแล้วเอ่ยปลอบน้องสาวที่อารมฉุนขาดอย่างเห็นได้ชัด".....ไบร์.... ชั้นขอโทษ" เลียล์กอดพี่สาวของเธอกลับ ใบหน้าเธอดูสงบลงแต่ยังคงความเศร้าไว้ไม่หาย"พวกเราจะต้อง ตอบแทนคุณของท่านสิ ใช่ไหม เลียล์...." ไบร์ เอ่ยด้วยสีหน้าที่ดูสดใสขึ้นหลังจากที่เห็นน้องสาวเธอสงบลง"ตอบแทน?" เลียร์เอ่ยถามขึ้นมาเสียงเบาๆ"ใช่...ตอบแทนบุญคุณของพ่อแม่ ที่อุตส่าเลี้ยงดูพวกเรามาจนโตแบบนี้ไง...." ไบร์ตอบคำถามของน้อง"....นั่นสินะ.... หึ.... ตอบแทนพวกท่าน...กันนะ" เลียล์เอ่ยขึ้นก่อนจะยิ้มแฝงไปด้วยสีหน้าอาฆาต แต่ไบร์ไม่ได้เห็นสีหน้าของน้องสาวเลย"ปะ...ไปนอนกันนะ" ไบร์จับไหล่น้องสาวก่อนจะชวนเธอไปนอน"อือ..." เลียล์หันมาเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานให้พี่สาว น้ำใสๆนองแก้มเด็กสาวทั้งสอง ถูกเช็ดออกด้วยมือของอีกฝ่าย เดินเข้าไปที่ห้องนอน ไม่มีคำพูดใดๆอีกนอกจากคำว่า "ฝันดี"ทั้งสองหลับตาลงนอนกอดกันบนเตียงนอนขนาดกลางที่ถูกปูด้วยฟูกสีชมพูสดใส และผ้าห่มสีชมพูผืนใหญ่ที่พอจะห่มทั้งสองได้ ความสงบของบ้านหลังนี้กลับมาอีกครั้ง พวกเธอไปโรงเรียนด้วยกัน กินข้าวด้วยกัน ใช้ชีวิตดั่งเด็กปกติ และรอยยิ้ม....จนกระทั่งผ่านไป4วัน....ทุกอย่างเป็นปกติ ความมืดมิดของบ้าน เงียบสงัดยามที่ทั้งสองจะหลับไปแล้ว" แกรก..." เสียงเปิดประตูบ้าน ดังขึ้น พร้อมตามมาด้วยเสียงสนทนา ระหว่างหญิงและชายพวกเขาคุยกันเรื่องงานที่เพิ่งประชุมไปเมื่อวันที่ผ่านมา และในวันพรุ่งนี้ ใช่พวกเขาเพิ่งกลับมาหลังจากไปทำงานต่างประเทศถึง1สัปดาห์ และกำลังจะไปอีกในวันรุ่งขึ้นทั้งคู่นั่งลงพักเหนื่อย บนโซฟา ในห้องมืดๆเพราะไม่อยากเปิดไฟรบกวนลูกๆ"นี่คุณ.... เอาน้ำไหม...." เสียงของแม่เปลี่ยนเรื่องสนทนา เอ่ยถามชายข้างๆ"อืม เอาสิ คอแห้งพอดี" เสียงของพ่อตอบกลับ ก่อนจะเป็นเงาของคุณแม่ ลุกขึ้นเดินออกไปที่ประตูห้องครัวเพื่อหยิบน้ำ.... ก่อนจะปิดประตูในห้องครัว อุปกรณ์ในการทำอาหารและที่เก็บอาหารอย่างครบครัน ดูเป็นระเบียบ เครื่องปรุงต่างๆ วางเรียงราย น่าแปลกนะ....มีแค่ขวดน้ำมันที่หายไปใช่แล้ว มันเจิ่งนองที่พื้นห้อง.... แม่สังเกตุได้จากการเหยียบจนทำให้ตัวเองเกือบลื่น เธอคุมสติ แล้วก้มลงไปจับดูสิ่งที่ตนเหยียบ "เฉือก!!!!" เสียงของอะไรบางอย่างแทงทะลุผ่านลำคอคุณแม่ จากข้างหลัง"ฮืคคคค~~~!!" แม่ตกใจ พยายามจะร้องออกเสียง แต่มันพูดไม่ออก ได้แต่ครางเบาๆ ใบหน้าเธอตื่นตระหนก ดวงตาเบิกโผลง เธอพยายามหันมาช้าๆ แต่ก็ไม่ทันจะได้เห็น รอยยิ้มของเด็กที่อยู่ด้านหลัง... ทุกอย่างที่เธอเห็นก็มืดมิดไปกับเสียงที่ดังขึ้นอีกครั้งดัง สวบ...ใช่ เด็กหญิงดึงมืดออกมาก่อนจะใช้เท้าที่ใส่รองเท้านักเรียนอยู่ยันคุณแม่ลงไปนอนแน่นิ่งที่พื้น ..."แกรก...." เสียงประตูเปิดออก พร้อมเงาของคนผมยาวๆ เงานั้นเดินมาพร้อมแก้วที่บรรจุน้ำ...ไว้เต็มแก้ว และแขนที่หนีบกระบอกอะไรสักอย่างเอาไว้"มาช้าจริงนะแม่" คุณพ่อเอ่ย เมื่อเงานั้นมาถึงใกล้ๆ เขารับแก้วน้ำที่ถูกหยิบยื่นให้ และพร้มจะดื่มมันลงไป แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุ้งเพราะกลิ่นน้ำมันแปลกผิดปกติ "นี่อะไรเนี่ยแม่" คุณพ่อเอ่ยต่อ เขาหันไปเปิดไฟ พร้อมจ้องมองลงไปในแก้วน้ำนั้น... น้ำสีเหลืองใสและข้น บรรจุอยู่ข้างใน"น้ำมัน?...." พ่อพูดขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะกลับไปเพื่อถามกับผู้เป็นภรรยา แต่คนเบื้องหน้ากลับเป็นเด็กหญิงผู้เป็นลูกสาว ใส่ชุดสีเหลืองบางยืนยิ้ม พร้อมด้วยแก๊ซกระป๋องและไฟแช็คที่จุดอยู่ในมือ มันยื่นเข้าไปเบื้องหน้าเขา "เฮ้ย!!!" คุณพ่อร้องเสียงหลงอย่างตกใจ แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไรต่อ...."ซูม!!!!" ไฟที่โพยพุ่งออกมาจากปากประบอกแก๊ซกระป๋อง และพุ่งเข้าสู่ใบหน้าของคุณพ่อ แน่นอนคุณพ่อตกใจและรีบยกมือปิดหน้า น้ำมันในแก้วกระเฉาะ เปื้อนตัวพ่อ.... "พรึ่บ!!!""สวยงาม..." เด็กสาวในชุดนอนสีเหลืองเอ่ยเสียงดูมีความสุขเป็นไหนๆ ที่เบื้องหน้าได้เห็น ร่างของพ่อตน อยู่กลางกองไฟสีสันแดงส้มเหลืองร้อนระอุ ดูสดใสมีชีวิตชีวาในสายตาเด็กน้อย เธอหันหลังเดินจากไปช้าๆ ปล่อยให้ผู้เป็นพ่อถูกไฟลุกไหม้อยู่อย่างงั้นพร้อมเสียงโหยหวน มือเธอเปื้อนเลือดพร้อมด้วยแก้วที่มีเลือดของคุณแม่เธอบรรจุไว้เต็มแก้ว เธอเข้าไปนอนกับเด็กที่หน้าตาเหมือนเธอบนเตียงและอยู่ในชุดสีเหลืองเหมือนกัน เธอโยนแก้วเลือดขึ้นฟ้าและ...ซูม แก้วตกลงมาใส่พวกเธอทั้งสอง ทำให้เตียงและพวกเธอเปื้อนไปด้วยเลือด.... "ว๊ายยย!!!" ทั้งคู่ลุกขึ้นและร้องเสียงหลงพร้อมกัน"ละ...เลือด...เต็มเลย!!!" ไบร์เอ่ยขึ้นมาก่อนสีหน้าเธอดูตกใจอย่างสุดขีด กับเลือดที่เปรอะบนตัวเธอและน้องสาว"เลือดงั้น...เหรอ...ของใคร... นะ" เลียล์มองดูเลือดที่เปรอะเต็มตัวเธอหน้านิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยด้วยเสียงที่ดูเหมือนเป็นปกติ"กะ กลิ่น...อะ อะไรกัน!!!!" ไบร์ได้กลิ่นแปลกๆ เลยหันไปมองที่ประตู.... "ควัน!!!" ไบร์ตกใจซ้ำรอบ2"ควันแบบนี้... ไฟไหม้ไง.... หึๆ" เลียล์หันมาบอกไพี่สาวของเธอ แก้มเธอฉีกยิ้มเล็กๆ"มันไม่ดีแล้งนะ เลียร์ รีบหนีกันเถอะ" ไบร์เอ่ยแล้วรีบจับมือน้องสาวของเธอ วิ่งออกมาจากห้อง "เฮือก!!!!" และพวกเธอก็ต้องตกใจที่ ควันนั้นไหม้ในห้องครัวและ ห้องนั่งเล่น มีคน คนหนึ่ง ที่รูปร่างนั้น ช่างคุ้นตาพวกเธอนัก แม้สภาพจะไม่น่าจะมองออกแต่กระเป๋าทำงานใกล้ๆนั้น ทำให้พวกเธอรู้ได้ทันที"คุณพ่อ!!!" ไบร์ร้องเสียงหลง ใบหน้าเธอซีดเซียวและช๊อคจนโคนผมนั้นหงอกทันที เธอรีบวิ่งเข้าไปหาร่างอันไหม้เกรียมของพ่อ"พ่อ..." เลียล์เอ่ยแล้วจับหลังของไบร์ เพื่อยื้อไว้และปลอบพี่สาวของเธอ"ฮือ~~~" ไบร์ร้องไห้โฮ น้ำตาไหลนอง"รีบหนีกันเถอะ.... พ่อไม่รอดแล้ว" เลียล์พูดขึ้นแล้วดึงมือพี่สาวที่ยังปล่อยโฮไม่หยุด"ฮือ...ฮือ...ฮือ" ไบร์ร้องไห้ไปโดนดึงฉุดดึงวิ่งออกไป  ไฟ เริ่มโหมกระหน่ำไปเรื่อยๆ ทั่วบ้าน เด็กทั้งสอง กำลังหนีตายจนไปถึงหน้าประตูบ้าน พวกเธอรีบเปิดประตูแต่ว่ากลอนแบบสายคล้องที่พ่อแม่เธอไปคล้องเอาไว้นั้นอยู่สูงเหลือเกิน ทั้งสองต้องหาเก้าอี้มาปีน แต่มันอยู่ในบ้าน ทำให้พวกเธอจำเป็นต้องวิ่งกลับเข้าไปเอาเก้าอี้ เมื่อพวกเธอเปิดประตู เข้าไปในห้องนอนที่มีประตูนั้นเอง ใบหน้าใสๆน้อยๆของทั้งสองก็ต้องถูกสะเก็ดไฟปะทะเข้าที่กลางใบหน้าของทั้งอย่างจัง จนทั้งสองปวดแสบปวดร้อนที่ใบหน้า ....พวกเธอร้องไห้ ...แต่ไม่พูดอะไรและไบร์ก็ตัดสินใจหยิบเอาเก้าอี้ที่ใกล้มือที่สุดมา และต่อตัวปีนเปิดกลอนประตูและออกมาได้ทันท่วงที ไฟเริ่มมอดไหม้.... ทั้งสองยืนมองบ้านของตนพังไปต่อหน้าต่อตาโดยมีเหล่าเพื่อนบ้านยืนดูอยู่ข้างๆแต่ก็มิอาจทำอะไรได้ ไฟเผาผลาญทุกสิ่งในรั้วบ้านให้เป็นจุล กว่ารถดับเพลิ่งจะมา ไฟก็ลามไปบ้านข้างเคียงหลายหลังแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างจบลง มีทั้งนักข่าว ตำรวจ รถพยาบาล ไทยมุงทั้งหลายต่างพากันยืนดูสภาพสุดท้ายของบ้าน และเด็กหญิงสองคน ที่อยู่หน้าบ้านนั้น "ฮือ..ฮือ ฮึกๆ ฮือ พ่อ....แม่...." ไบร์นั่งคุกเข่าร้องไห้อย่างเสียใจ ใบหน้าเธอเศร้า น้ำใสไหลอาบสองแก้ม"ไบร์.... อย่าร้องนะ" เลียล์เข้าไปปลอบพี่สาวของตน ดูตอนนี้เธอมีความเป็นผู้ใหญ่อยู่มากกว่ามาก"ฮือ....ฮือ~~~ ฮึก...ฮือ" ไบร์ยังคงร้องไห้ไม่หยุดเธอร้องไปเรื่อยๆ ในขณะที่รอบข้างผู้คนต่างกำลังคุยกันต่างๆนาๆ"....." เลียล์ไม่พูดอะไรอีก เธอถอยออกมาใบหน้านิ่งเฉยไม่มีแม้แต่น้ำตา ปัดขาเบาๆ ก่อนจะพูดเบาๆว่า "ตายซะได้...ก็ดี" ไม่มีใครได้ยินคำๆนั้น..."ฮือ.... ฮืออ~~~~....ฮึก~~ฮือ" ไบร์ยังคงร้องไห้อยู่อย่างงั้น ไม่หยุด ไม่มีใครเข้ามาปลอบใจเธอนอกจากน้องสาวที่ยืนเป็นกำลังใจข้างหลัง ไม่มีใครมองเห็น ใบหน้าเธอที่แสนเศร้าสร้อย "ฮือ...ฮึก....ฮือ...ฮึกๆ...หึ...คึคึ" แต่อยู่ๆเธอก็แสยะยิ้ม....

 

 .......................................

ทายง่ายใช่ไหม ว่าใครฆ่า - -" แต่ผมทายผิดหละ เหอๆ ลองทายกันเล่นๆนะครับ

[url=http://www.projectone.in.th/cms/profile/ad/id/aomandokung][img]http://www.projectone.in.th/assets/campaign/help/banner_pj1_04.gif[/img][/url] ProjectONE เล่นฟรี!!! มาช่วยทำได้ด้วย

edit @ 27 Oct 2008 09:59:27 by โอมนะครับกระผม

เฮ บล๊อคผม มันก็ไร้สาระ ไม่ค่อยมีอะไรเขียนหรอกครับ

แค่อยากจะโผล่เข้ามาบอกว่า

ขอให้มีความสุขกับแม่ มีความสุขกับครอบครัว มากๆนะครับทุกคน สาธุ

แล้วพบกันใหม่ครับ เฮ ไปกอดแม่แล้ว

 

 

สักวันจะเป็นลูกที่ดีกว่านี้.....

เดือนแม่!!!!

posted on 01 Aug 2008 14:25 by aomandokung

เดือนวันแม่แล้ว

ไชโย

รู้สึกชอบมากๆ เอาหละ ขอให้ทุกคน มีความสุขกันมากๆเลยนะคร้าบ

กับวันแม่ รักแม่ให้มากๆนะครับผม

edit @ 1 Aug 2008 14:26:57 by โอมนะครับกระผม