เน้นนะเน้น ให้เอาเนื้อเพลงนี้แปลงเป็นตรงกันข้ามให้หมดนะครับ เอิ๊กๆๆ

-----------------------------------

เคยเป็นไหม เรื่องง่ายๆ ที่แปลกประหลาด

การที่เราคบกับผู้หญิง มา6ปีเต็มๆ นั้น มันช่างสั้นเพียงลมหายใจ

เรื่องนี้มันเริ่มเมื่อปี 2544 หญิงสาวคนหนึ่ง หน้าตาใช้ได้ เป็นคนธรรมะทำโม

เป็นเด็กดีเด่นของหมู่บ้าน เป็นดาวของโรงเรียน

สำหรับในหมู่บ้านและในโรงเรียนนั้น ชื่อเธอใครไม่รู้จักก็แปลกมากแล้ว

และมีเหล่าชายหนุ่ม ตามจีบเธอเยอะแยะมากมายราวกับว่า เธอเป็นก้อนขนมหวานเคลื่อนที่ให้พวกมดที่หิวโหยเดินตามอย่างไง อย่างงั้น

เรื่องประหลาดคือ เธอมาคบกับนายอ.(นามสมมุติ)ผู้ชายซื่อๆ บ้าๆ บอๆ คนหนึ่งที่อยู่คนละห้อง

เหล่าเพื่อนผองทั้งหลายพากันตกใจที่เธอคบกับคนหน้าจืดแบบนั้น เธอไม่ตอบ

ในฝั่งของนายอ. ก็มีเพื่อนๆเยอะแยะเหมือนกันที่รุมถาม ว่าจะคบกับผู้หญิงคนนี้จริงหรือ

นายอ.ก็ตอบกลับไปว่า ไม่รู้สิ "ถ้าเขาคบเราเราก็คบเขา" ประโยคนั้นสั้นแต่ได้ใจความ

หลายวัน หลายเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ ยิ่งแน่นแฟ้น นายอ.ถึงบ้านจะอยู่ไกลแค่ไหน การที่ได้ไปรับไปส่งผู้หญิงคนนี้ ถือว่าเป็นเรื่องที่ละเลยไม่ได้ การได้อยู่ด้วยกันไปไหนไปด้วยกันเป็นเรื่องที่ธรรมดา

เพื่อนๆทั้งหลายที่คบกัน ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า แต่งงานอยู่กินกันแน่นอน

คำๆนี้ ได้ยินบ่อยมาก สำหรับนายอ. บ่อยจนไม่รู้จะบอกว่าเอียนยังไง แต่ก็ชอบฟัง เพราะนั่นคือจุดหมายของเขา

ฝ่ายพ่อแม่ก็เป็นใจเปิดทางให้ทั้งคู่อยู่ด้วยกันโดยไม่ขัดขวางใดๆ

ในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอจะคอยอยู่ใกล้ๆ อยู่ข้างๆนายอ.ตลอดเวลา

แบ่งปันกันได้ทุกอย่าง แต่นายอ.กลับไม่เคยได้แม้แต่จะมองเห็นเรือนร่างของเธอเลย แม้จะนอนในห้องเดียวกันก็ตาม เพราะอะไร? เพราะนายอ.เป็นคนโง่กระหมัง? ทำไมไม่ทำเธอหล่ะ บางทีนายอ.ก็ถามตัวเองเหมือนกัน แต่คำตอบคือ ผู้ชายต้องให้เกียรติผู้หญิงเสมอ วันที่จะได้ร่วมรักกับเธอ มีเพียงหลังแต่งงานเท่านั้น เขาตั้งเป้า และมั่นใจ

จากหลายเดือนสู่หลายปี คำนี้ ความคิดนี้ไม่เคยเปลี่ยนรวมทั้งคำพูดของเพื่อนด้วย

ด้วยความที่นายอ.เป็นคนติดเกมส์ จึงได้เล่นเกมบ่อยๆ วันหนึ่งๆก็ราวๆ 3-8ชั่วโมง

แต่ก็ไม่ได้ละเว้นการที่จะอยู่ใกล้ชิดกับเธอ เช่นการชวนเธอมาเล่นด้วย หรือถ้าเธอเรียกใช้อะไร ก็จะไปในทันทีไม่มีขัด

มันเรียบง่าย และดูเธอมีความสุขดีตลอดเวลา

จนกระทั่งเมื่อ1เดือนกับอีก7วันก่อน หรือวันที่พวกเขาคบกันได้ 6ปี2เดือนพอดีนั้น

ผู้หญิงคนนั้น ได้เดินทางไปที่โคราช เพื่อประชุมการจัดการอินเตอร์เน็ตอะไรสักอย่าง

นายอ.ก็ให้เธอไปโดยไม่ได้ห้ามอะไร 3วันให้หลัง เธอกลับมา กลับมาและเดินมาบอกว่า อีก4วัน ให้หลังจะไปอีก

นายอ.ก็ให้ไป หลังจากเธอกลับมา เธอก็บอกว่า อาทิตย์หน้าต้องไปอีก

นายอ.ไม่มีท่าทีสงสัย ปล่อยเธอไปตลอด และสัปดาห์ต่อมาเธอก็ไปอีก

4ครั้ง เธอจะไปประชุมอะไรกันนะ ถึง4ครั้ง ไปทำไม? เยอะแยะมากมาย

กลับคิดเป็นห่วงเป็นใย

จนกระทั่งเมื่อ2วันก่อน ตอนเวลาประมาณ2ทุ่ม นั้น หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้น ได้ขอออกไปกินข้าวกับเพื่อนจะกลับดึก นายอ.ก็ได้ไปส่ง จนเสร็จ ก็กลับมานั่งเล่นเกมส์ต่อจนเวลาประมาณ6ทุ่มได้ จึงได้เลิกกลับบ้าน ก่อนกลับได้แวะซื้อขนมและนมไปฝากเธอ

เมื่อถึงบ้านเปิดประตูเข้าไป...เธอยังไม่กลับ นายอ.ไม่ได้สนใจอะไร จัดแจงเปิดถุงขนมถุงหนึ่งกินก่อน และนั่งดูทีวีเย็นๆใจ จนเวลาประมาณตี1ได้ เธอก็เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าอันสู้ดีนั้น นายอ.เดินเข้าไปถามว่า "เป็นอะไรหรือเปล่า"

เธอตอบ "ฉัน...ไปนอนกับผู้ชายอื่นแล้วเราเลิกกันเถอะ"

ตอนนั้น นายอ.ขนมติดคอทันทีที่ได้ยิน แต่ยังคิดว่ามันเป็นมุขเด็ดยามค่ำคืน

นายอ.พยายามไม่ใส่ใจคำพูดนั้น แล้วบอกว่า "บ้าแล้ว ไป ไปอาบน้ำไป"

หญิงสาวคนนั้นส่ายหน้า เธอบอกว่าเธอพูดความจริง

ถุงขนมที่ถืออยู่ตกพื้น ตอนนี้นายอ.รู้สึกจุกมาก เหมือนโดนตะลุมพุกทุบท้องนับครั้งไม่ถ้วน สีหน้าดูก็ออกแล้วว่า เครียดสุดขีด แต่ฟืนยิ้มไว้ แล้วถามต่อ "แล้วเพราะอะไร ถึงได้ทำแบบนั้น"

เธอเองก็ยอมรับโดยดีว่า วันที่เธอไปโคราชนั้น เธอไปเจอหนุ่มโคราชเป็นเด็กยกกระเป๋าบนรถทัว แล้วติดใจเขาเลยไปนอนกับเขาเฉยๆ ต่อมาชอบมาก เลยไปบ่อยๆ

เธอบอกแบบนั้น ตอนนี้ ในใจนายอ.เหมือนกับแก้วใบใสที่โดนโยนทิ้งจนแตกสลาย อารมส์ของนายอ.เป็นดั่งเช่นภูเขาไฟ ที่เดือดพร้อมปะทุตลอดเวลา ความร้อนของดินหนืดในป่องภูเขาไฟเป็นเช่นไร เขาคงจะรู้สึกร้อนแบบนั้น

นายอ.เลยถามต่อว่า "แล้วเวลาที่ผ่านมาล่ะ สูบบุหรี่ก็ไม่สูบ เหล้าก็ไม่กิน การพนันก็ไม่เล่น เจ้าชู้ก็ไม่เคย เงินทองก็ใช้ไม่เยอะ จะเสียที่เล่นเกมมากแค่นั้น ทำไมล่ะ" น้ำเสียงในประโยคนี้นั้นฟังดูก็พอจะเดาได้ว่าโกรธมาก

ผู้หญิงคนนั้น ตอบกลับหานายอ.ว่า "เธออยู่ในโลกมายามากเกินไปไม่เคยมองโลกความจริงเลย"

อึ้ง นายอ.ได้แต่ตะลึงกับคำพูดที่เธอเพิ่งพูดไปนั้น มายาที่เธอพูดจะบอกว่าเกมส์งั้นหรือ นี่แสดงว่าการที่นายอ.ติดเกมส์เป็นสาเหตุให้โดนทิ้งงั้นหรือ นายอ.คิดอย่างนั้น

"แล้วเวลา6ปีที่ผ่านมาล่ะ" นายอ.ถามกลับ

เธอกลับตอบ "นั่นมันอดีต"

นายอ.เริ่มหมดแรงหมดกำลังใจทุกอย่างเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

และคำถามต่อไปของนายอ.คือ"แล้วตกลง ระหว่างเรากับเขา รักใครมากกว่ากัน"

เธอตอบโดยไม่ต้องคิดว่า "รักเท่ากันไม่รู้จะเลือกใครดี"

เธอพูดมาได้ยังไง เธอบอกเลิกกับนายอ. แล้วเธอก็พูดแบบนั้นออกมา เธอใช้อะไรคิด

นายอ.หัวเสียอย่างที่สุด และพูดด้วยความเห็นแก่ตัวว่า"ตลอด6ปี ไม่เห็นความดี เท่า1เดือนรึไง"

ผู้หญิงคนนั้นจึงตอบกลับว่า "ก็ดีเท่าๆกันนั่นแหละ"

นายอ.เดินถอยหลังไป2-3ก้าว แล้วบอกว่า "อืม ตามใจ" น้ำเสียงนี้ดูแข็งทื่อสุดๆ แต่ไหนเลยเธอจะรู้ไม่ว่า นายอ.นั้นอยากจะบ้าเต็มทน หากมีปืนสักกระบอก เขาคงจะหยิบมายิงใส่ตัวเธอให้พรุนก่อนจะหั่นศพแล้วเอาไปซ่อนที่ไหนสักแห่งเป็นแน่แท้

นายอ.เดินกลับไปเก็บของที่เขาพอจะเก็บได้ ใส่กระเป๋า แล้วกำลังจะออกจากบ้าน

เธอก็เดินมาบอกว่า "อย่าเพิ่งไปเลย คืนนี้นอนด้วยกันในห้องก่อนเป็นคืนสุดท้ายนะ"

เธอพูดอย่างนั้นเพื่อ? จะพูดทำไม? พูดแล้วได้อะไร?

นายอ.หันกลับพร้อมขว้างกุญแจห้องไปใส่ที่นอนของเธอ แล้วเดินออกไป โดยไม่ร่ำลา อะไร

ขับรถกลับบ้านของครอบครัว ระหว่างทางภาพทุกอย่างมันพุ่งเข้าสู้หัวสมองตั้งแต่วันแรกที่เจอ จนทุกวันนี้ ภาพมันไหลออกมาเป็นฉากเป็นฉาก ราวกับกำลังดูหนังสั้น กลับมาถึงบ้านสิ่งที่คิดได้อย่างเดียวคือผู้ให้เรากำเนิดมา ได้เวลากลับสู่ผู้ให้กำเนิดแล้วเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนแม่ เอาหัวซบลงที่ฝ่าเท้าแม่ ก่อนจะไหว้ แม่รู้สึกตัวแล้วลุกขึ้นมาถาม นายอ.เล่าทุกอย่างให้ฟัง แม่นายอ.ปลอบอย่างอ่อนโยน ใจเย็นเมื่ออยู่ใกล้ ทำให้รู้สึกถึงความอบอุ่นอย่างที่สุด

คืนนี้ ปล่อยมันออกมาให้หมด

คืนนี้เสียใจให้มากที่สุด

คืนนี้คิดถึงมันให้มากที่สุด

และพรุ่งนี้ อย่างได้เอามันมาใส่ใจอีก

คิดแค่ว่ามันเป็นนิทานสอนให้เด็กรู้จักชีวิตก็พอแล้ว

จบจากวันนี้นายอ.ได้โตขึ้นไปอีกหนึ่งขึ้นแล้ว พร้อมทั้งได้พบว่า ผู้ที่รักเราโดยไม่หักหลังมีเพียง พ่อแม่และครอบครัวเท่านั้น

จบเหตุการทั้งหมด ตอนเช้า นายอ.เอาซิมที่ผู้หญิงคนนั้นเคยให้ ฝังดิน กลบให้มิด

ชีวิตจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ในรูปแบบใหม่ เดินในทางใหม่ และก้าวไปในสิ่งที่สดใสกว่านี้

หวังว่าจะได้เจอตัวจริงสักที

และสุดท้ายที่แม่ฝากบอกคือ

คนเราเกิดมาถ้าจะเป็นเนื้อคู่ ต่อให้หนีกันแค่ไหน มันก็ได้ลงรอยกัน

แต่ถ้าเกิดมาไม่ใช่ ต่อให้อยู่ตั้งแต่เด็กจนโตสนิทกันมากแค่ไหน เมื่อมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่

"จะจำไว้จนวันตายเลยละครับคุณแม่"

--------------------------------

เหอๆ ไม่ค่อยเศร้ากันเลยมั้งเนี่ย ดูท่า 555

เอาเถอะๆ วันนี้เกมมันปิดเซิฟเวอร์2ชั่วโมง ผมเลยมานั่งอัพบล๊อค555

ก็โอเคๆอ่ะนะ ขอโทษที่ไม่ได้แวะไปคอมเม้นใครเลย เด๋วว่างมากๆจะแวะไปนะครับ บ้ายบาย

Comment

Comment:

Tweet

ง่า.......เศร้าจังเลย แต่ถ้าผู้หญิงคนนั้นเค้าคิดอย่างนั้นก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ แย่จริงๆ - * -

#5 By OGAMI-san on 2007-04-04 22:05

งงอะไรจ๊ะ...

#4 By kororo on 2007-04-03 20:01

งงกับคอมเม้นที่1ครับผม -*-

#3 By อ่านะ (61.7.133.70 /61.7.133.70, 61.7.133.70) on 2007-04-03 14:07

ความรักเกิดขึ้นจากจิตใจ และ โชคชะตา
ถ้าฟ้าไม่ลิขิตมาจริงๆ ถึงจะสนิทยังไงก็คงเป็นได้แค่เพื่อน

เฮ้อ เศร้า

#2 By on 2007-04-03 13:06

เรื่องจริงเหรอเนี่ย...
แต่เจ้าหญิงในเรื่องอดทนและร่านใช้ได้เลยนะ ทนมาตั้ง 6 ปีแน่ะ
เด็กยกกระเป๋านี้ก็สเน่ห์แรงน่าดู

#1 By kororo on 2007-04-03 12:41